Tag Archives: Australia

Upojna noc

Nareszcie – pomyśleliśmy wjeżdżając na teren Karijini National Park.

Słynie on ze swych urokliwych wąwozów i wijących się w nich strumyków, do tego dziesiątki wodnych kaskad i przyroda jakiej nie oglądaliśmy od ponad tygodnia przedzierania się przez Outback.
Wczesna jesień w tym rejonie ma bardzo stabilną pogodę (+35 w cieniu) więc gdy tylko dotarliśmy do jednego z wodospadów, natychmiast wskoczyliśmy do wody. Nie muszę pisać jak przyjemne to było.

Ghost town

Mapa Zachodniej Australii pełna jest zaznaczonych miejscowości, osad czy siedlisk z dopiskiem „opuszczone”. W chwili obecnej po większości jedyne co pozostało to taka właśnie informacja w atlasach i na mapach. Próżno dziś szukać w nich większych pozostałości niż kawałek muru fundamentowego.

Schemat niemal zawsze był ten sam.

Ogromny boom na wydobywanie surowców mineralnych pod koniec XIXw. Dziesiątki tysięcy przybyszów z całego świata liczących na polepszenie swojego losu. Przyjeżdżali z nie tylko z Irlandii i Anglii ale także z Włoch czy Jugosławii. Szybki rozwój, i gwałtowne ŁUP wywołane zakończeniem wydobycia…

Do jednego z takich miejsc w przysłowiowym “in the middle of nowhere” dotarliśmy. Dwie ostatnie spośród wcześniej wymienionych nacji dominowały w Gwalii. Położona nieopodal istniejącej do dziś Leonora, w latach swoje prosperity liczyła ponad 1500 mieszkańców. Tak było aż do 21go grudnia 1963 kiedy to z dnia na dzień zamknięto kopalnie „Son of Gwalia”. W niespełna 3 tygodnie liczba spadła do czterdziestu.
Na szczęście potomkowie mieszkańców włożyli sporo pracy w to by ocalić od zapomnienia to miejsce. Dziś większość z domów jest takim stanie w jakim były dzień po ich opuszczeniu. Dotarliśmy tutaj dość późno tak więc miękkie światło wieczoru jeszcze bardziej podkreślało klimat ghost town.

Stąpając po niebie…

Po co my tu przyjechaliśmy? …. a zobaczyć sztukę.
To sztuka z rodzaju tych, których ja osobiście nie pojmuję i niewiele wskazuje na to bym ją kiedykolwiek pojął. Jakiś artysta był zeskanował zaawansowaną techniką kompjuterową 51 mieszkańców Menzies (całkiem duży odsetek ludności w tej miejscowości – która niespełna wiek temu liczyła ich ponad 10 tysięcy) następnie obrobił komputerowo ich sylwetki i jakimś sprytnym sposobem wykonał ich figury. Następnie zaś poustawiał je na sporym obszarze jeziora Ballard.
Największą zaś zaletą tej sztuki było jej położenie, zlokalizowana mniej więcej po drodze, a dojazd prowadził szutrową drogą długości ponad 50km. Po raz kolejny już zaobserwowaliśmy pewną prawidłowość – w miejscach takich – których teoretycznie odwiedzać nie wolno, najwięcej jest tych którzy postępują wbrew zapisom umowy najmu auta. W sumie na tym to polega – firmy wiedzą, że i tak pojedziesz „unsealed road”, a ty musisz robić tak żeby nikt Ci tego nie udowodnił 🙂 Sprawa jest prosta – turysta ma uciechę, że zrobił coś wbrew umowie, firma jest zadowolona bo turysta jechał po tej drodze z duszą na ramieniu nie szarżując na dodatek oddaje umyte auto.

Nas dwa razy przekonywać nie trzeba – w końcu nie od parady ma się polskie obywatelstwo.

Droga nauczyła nas jednego – nie włączać obiegu zamkniętego w aucie podczas jazdy po un-sealed road. Na początku przeczyło to mojej logice – ale jednak mieli racje ci co takiej właśnie treści naklejkę na szybie przykleili.
Tak naprawdę drogi bite w Australii są bardzo dobre – z wyjątkiem pory deszczowej kiedy to „rozjeżdżają się”. W suchszej części roku jedyną niedogodnością jest pewien afrykański wynalazek dość często spotykany także na polskich drogach. Na szczęście występuje on tylko miejscami, a nie jest normą na drogach po których jeździliśmy.